Decennialang vechten Israëliërs en Palestijnen om een klein lapje grond in het Midden-Oosten. Achtergronden en oorzaken van het conflict wisselen zich af, van religieuze en historische tot aan politieke oorzaken, terwijl ondertussen de situatie dusdanig is ontwikkeld dat ook de Westerse wereld wel vaart bij het aanblijven van het conflict. Een oplossing voor het conflict lijkt niet makkelijk te vinden, omdat zowel de Palestijnen als de Israëliërs voorwaarden stellen voordat men überhaupt wil praten.

Om te begrijpen waarom het conflict maar niet wil ophouden, moeten we de situatie benaderen met een ’top to bottom’-instelling in plaats van, zoals zo velen doen, de zaak van onderaan bekijken en zich zo een weg omhoog banen. Dit is dan ook volledig de tegenstelling van hoe Israëlische Joden en Palestijnen, min of meer noodgedwongen door de situatie, tegen de zaak aankijken. Joden focussen zich voornamelijk op de schade die door Palestijnen wordt aangericht en geloven dat die specifieke schade de oorzaak is voor het conflict.

Dit, terwijl het juist een resultaat van het conflict is. Zij benaderen het conflict en haar wortels dus van beneden naar boven. Palestijnen concentreren zich op de schade die door Israël is veroorzaakt en geloven oprecht dat dit de oorzaak is voor het conflict, terwijl ook dit maar een resultaat is van het conflict. Ook zij benaderen de situatie enkel en alleen van beneden naar boven.

Om een meer accuraat beeld te krijgen van wat er nu precies achter het bestaan van het conflict schuilgaat als de werkelijke wortel voor de over-en-weer-haat, moeten we eerst de volgende 5 factoren erkennen alszijnde aspecten die eerder olie op het vuur gooien dan dat er enige oplossing voor het conflict door kan ontstaan:

1. Er is naast de twee bekende ‘deelnemers’ aan dit conflict een 3e entiteit: de buitenstaanders (in volgorde van belang: Amerikanen, Britten, Russen, Chinezen, Fransen en Duitsers). Zonder hen zou er ondertussen geen conflict meer bestaan tussen de Israëli’s en de Arabieren, omdat juist de buitenlandse invloeden het oplossen van de situatie tegenhouden. Helaas beschouwen de Israëli’s en de Palestijnen elkaar beide als de oorzaak van het probleem, zonder de aanwezigheid van het derde element in het geheel in ogenschouw te nemen. Te weten, de buitenlandse machten die de werkelijke vijanden van zowel de Israëli’s als de Palestijnen zijn. Deze gezamenlijke ‘vijand’ is hetgeen de Israëli’s en de Palestijnen waarschijnlijk nog het meest gemeen hebben, maar de leiders aan beide zijden (zonder dat deze leiders legitiem of onafhankelijk zijn) vertellen hun volk dat ‘de andere kant’ de nummer 1 vijand is. Het conflict duurt voort.
2. Het derde element in het conflict – de buitenlandse machten – bemoeien zich op elk niveau met het Israëlisch-Palestijns conflict met als enig doel het exploiteren van de controle op de grote hoeveelheden oliereserves in de regio. Als er geen olie in de regio aanwezig zou zijn geweest, zouden er ook geen oliedollars zijn om te recyclen; de buitenlanders zouden geen reden hebben om de regio te domineren.
3. Als er een wereldwijd verbod zou komen op de handel in wapens naar het Midden-Oosten, zou er geen Arabische dictator zijn met moderne wapens. Als het Midden-Oosten zou stoppen met het kopen van wapens van de buitenlandse machten, zou het conflict direct stoppen.
4. Als de gangbare media in het Westen zou stoppen met reportages over ‘de zoektocht naar vrede in het Midden-Oosten’, zou vrede in het Midden-Oosten overleven. Door het in stand houden van het instabiele imago van de regio geven deze media, de enige bron van informatie voor Westerlingen om hun percepties van de realiteit te formuleren, een excuus aan buitenlandse machten om zich te blijven bemoeien in het Midden-Oosten conflict en tegelijkertijd blijven Westerse landen excuses voor de zo vurig gewenste vrede opgooien, ondanks het feit dat zij deze vrede al ongeveer 50 jaar zoeken en maar niet ‘kunnen’ vinden. De Westerse media, welke krant, tijdschrift of nieuwszender dan ook, twijfelt nooit aan de intentie van de buitenlandse machten om zo begaan te zijn met de problemen in de regio. Zodoende verstrekt de media de benodigde lijm om alle vereiste ingrediënten voor het conflict bij elkaar te houden. Zonder de reguliere media, die constant rapporteren over de laatste ontwikkelingen in het Midden-Oosten conflict, zal er vrede komen in het Midden-Oosten, omdat iedereen het instabiel imago van het Midden-Oosten na verloop van tijd zou vergeten en dus in het Westen niemand zal opstaan om steeds maar weer met nieuwe vredesonderhandelingen te komen en allerlei nutteloze stappenplannen naar eeuwige vrede op tafel leggen en de indruk geven dat het Westen zo begaan is met de Israëli’s en de Palestijnen.
5. Het is niet vrede tussen Israëli’s en Palestijnen wat het Westen nastreeft, maar juist het in stand houden van het conflict is het enige doel die Westerse regeringen nastreven. De manier waarop dit wordt bewerkstelligt is het corrumperen van de leiders aan beide zijden. De reden dat bij het volk populaire en geliefde volksvertegenwoordigers in het Midden-Oosten nooit aan de macht komen is omdat de buitenlandse machten er altijd voor zullen zorgen dat deze vertegenwoordigers in welke hoedanigheid dan ook debet staan bij Westerse regeringen. De leiders aan beide zijden zullen dan ook ten allen tijde dansen naar de pijpen van Westerse leiders en de belangen van het eigen volk zal hoe dan ook altijd op het tweede plan komen. Als populaire leiders in het Midden-Oosten gekozen worden door het volk, langs legitieme en democratische wegen, zullen de buitenlandse machten deze volkomen legaal gekozen leiders demoniseren en in de publieke ruimte reduceren tot gevaarlijke radicalen en extremisten, terroristenleiders of vijanden van de vrede om zodoende hun democratisch verkregen machten te ‘illegaliseren’ in de gangbare opinie van de wereldarena. Hoe kan een samenleving in alle oprechtheid werken aan vrede als de leiders de (gedwongen) prioriteit hebben om hun buitenlandse ‘meesters’ te behagen, in plaats van de behartiging van belangen van het eigen volk?

Tenzij deze vijf basisfactoren begrepen en erkend worden, zullen de oorzaken voor het conflict ook nooit begrepen worden. In plaats daarvan, zullen beide zijden (Israëli’s en Palestijnen) doorgaan met het opzoeken van het moreel hoger gelegen principe en elkaar blijven beschuldigen als de oorzaak van het conflict om hun eigen mensen en die van daarbuiten te blijven overtuigen van hun gelijk en dat de tegenpartij de slechterik is. Dit zal alleen maar leiden tot nog meer gevechten en doden. Deze tactiek heet ‘verdeel en heers’ en het is al decennia een door de buitenlandse machten geliefde tactiek.

Zoals gezegd, de kern van de zaak is dat de buitenlandse machten in het Midden-Oosten baat hebben bij een instabiele situatie in die regio en achter de schermen alles doen om dit conflict in leven te houden. Dit conflict is lang niet zo makkelijk op te lossen als dat de reguliere media doen geloven, alsmede de naïeve benadering van de zaak door de vele denktanks en analisten die wereldwijd rondlopen met allerlei theorieën om de zaak op te lossen, maar in feite niet verder komen dan het formuleren van juist die theorieën die je het idee geven dat deze zaak ook werkelijk even kan worden opgelost. Meer dan 50 jaar van over en weer gedoe heeft ons, als wereldgemeenschap, geen stap dichterbij een oplossing gebracht en de situatie is in principe nog hetzelfde als in de jaren ’40, ’50, ’60, ’70, ’80 en ’90.

Zodoende blijft het conflict bestaan. Wie profiteert het meest van de instabiliteit in het Midden-Oosten? We deconstrueren het conflict en kijken naar alle parameters:

• Een gegeven is dat de Israëli’s de Palestijnen onderdrukken en als resultaat is de hele regio instabiel totdat de Palestijnen een eigen staat hebben, zonder bemoeienis van Israël. De regio is instabiel omdat omringende Arabische landen in woord solidair zijn met de Palestijnen en daardoor op het eerste oog een spanning lijkt te ontstaan tussen de Israëlische regering en Arabische leiders.

• Totdat het Oslo-akkoord was bereikt claimde Israël dat het conflict bestaat ‘omdat de Arabieren en Palestijnen Israëls bestaansrecht maar niet willen erkennen.’ Nu roept Israël dat het conflict blijft voortduren omdat de Palestijnse leiders terrorisme steunen.

Deze conclusies worden gevoed aan het Arabische en Israëlisch volk in de regio om zodoende te komen tot een standpunt aan beide zijden dat claimt het recht moreel gezien aan eigen kant te hebben en de focus voor de wederzijdse haat te kunnen rechtvaardigen. En dit gegeven dirigeert op haar beurt weer de aandacht van de nummer 1 vijand van beide kampen: de buitenlandse machten in de regio.

Door de Arabieren maar te laten geloven dat Israël fout zit omdat het de Palestijnen onderdrukt, terwijl de Israëli’s blijven geloven dat de oorzaak voor het conflict ligt in de miskenning van het bestaansrecht van Israël en het streven de Israëlische staat te vernietigen. Met als resultaat dat er ondertussen ook daadwerkelijk mensen zijn die dat streven uitspreken en najagen.

De buitenlandse invloeden consolideren hun succes op de achtergrond: het groter geheel is dat de buitenlandse machten niets anders doen dan controle uitoefenen op zo ongeveer de enige grondstof van waarde in de regio (aardolie) en tegelijkertijd immense hoeveelheden wapens blijven verkopen aan de olieproducerende regimes omdat deze weer op hun beurt overtuigd zijn van een dreigend gevaar en de mogelijkheid dat Israël het niet alleen op Palestijns grondgebied heeft voorzien, maar ook op de omringende landen.

Om deze ‘vorm van fraude’ in leven te houden, controleert het Westen de leiders van beide partijen en zorgt het Westen er voor dat de commerciële media niet al te ver afdwalen van de gangbare ‘cover story’: ‘Israël ageert immoreel tegen de Palestijnen’ of ‘Palestijnse leiders steunen het terrorisme.’

Het creëren van vrede tussen een mogelijke Palestijnse staat en een Joods-Israëlische regering is dus niet het doel van deze buitenlandse machten. Of het nou publiekelijk word toegegeven of niet, het doel is om ten koste van alles en iedereen het conflict in het Midden-Oosten in leven te houden, niet om het op te lossen. Tenzij deze basisprincipes door beide kemphanen worden begrepen en erkend - de buitenlandse machten in combinatie met wat het Westers media-apparaat Westerlingen voorschotelt – zullen de buitenlandse invloeden in het conflict doorgaan met het manipuleren en vormen van de percepties van beide partijen.

Om deze vorm van fraude ook in leven te houden is het moreel argument ondertussen herkauwd en leeg gemolken om de wereld de focus voor te houden op de moraliteit in het Israëlisch-Palestijns conflict. Op deze manier is iedereen gedwongen om een kant te kiezen. Het pro-Palestijnse kamp claimt dat Israël moreel verwerpelijk is en andersom idem dito. Zo wordt in de publieke discussie een structuur aangelegd die als enig doel heeft om zowel de Israëli’s en de Palestijnen als de Westerse bevolking te laten geloven dat de één fout zit en de ander gelijk heeft en dat er geen tussenweg mogelijk is.

Het pro-Israël kamp gelooft oprecht dat de tegenpartij streeft naar de vernietiging van de staat Israël en zodoende terrorisme exploiteren om dat doel te bereiken. De pro-Palestijnse groepen claimen weer op hun beurt dat Israëls acties tegen de Palestijnen immoreel zijn omdat deze acties niets anders doen dan het recht van de Palestijnen om zichzelf te verdedigen tegen een bezettende macht de kop indrukken en hun mensenrechten en menselijke waardigheid schenden.

Kortom, de parameters voor het debat omtrent het Israëlisch-Palestijns conflict beperkt zich tot het kiezen van partij. Geen enkele andere optie resteert, want geen enkele andere participant in het conflict wordt aangeduid, terwijl er wel degelijk een derde partij aanwezig is met een niet al te geringe invloed op het geheel. Dankzij de gevestigde buitenlandse machten in de regio, wiens belang niets anders is dan wapenhandel en strategische controle op de exploitatie van aardolie, maar die publiekelijk heel erg begaan lijken te zijn met zowel de Israëliërs als de Palestijnen kun je als buitenstaander niets anders doen dan óf pro-Israël óf pro-Palestina te zijn.

Dit zogenaamd ‘moraliseren’ is de manier waarop de buitenlandse machten in de regio het debat dusdanig beïnvloeden zodat de werkelijke belangen nooit al te veel ter sprake worden gebracht. Israëlische leiders kunnen moraliseren zoveel zij willen over hoe onmenselijk Palestijnse zelfmoordcommando’s zijn; Palestijnse leiders kunnen moraliseren zoveel zij willen over hoe onmenselijk de behandeling van Palestijnen door Israël is.

De Amerikaanse regering moraliseert er op los over de geschiedenis van mensenrechten die de Israëliërs met zich meedragen. De Joden in Amerika zijn moreel verbonden met Israël; de 3e Wereldlanden identificeren zich met de Palestijnen. De Europeanen doen hun best om zoveel mogelijk anti-Israël over te komen. De Christelijke fundamentalisten in de VS steunen Israël om morele redenen. Links Israël neemt een moreel standpunt in wanneer het publiekelijk de eigen regering bekritiseert met betrekking tot de Israëlische behandeling van Palestijnen. Rechts Israël wees met de vinger naar Yasser Arafat en houdt vol dat hij niet genoeg heeft gedaan om terrorisme te stoppen. De Palestijnen op hun beurt weer claimen dat Sharon niet serieus was wanneer hij preekte over vrede.

’De Palestijnen zullen moeten inzien dat zij middels geweld nooit aanspraak zullen kunnen maken op een eigen staat’, zegt de 1. ‘De Palestijnen verdienen een eigen staat’, roept de ander. En ondanks dit eeuwig gemoraliseer van alle standpunten, lijkt niemand te wijzen op de invloed die de buitenlandse machten hebben in het geheel en stil te staan bij de belangen van alles wat niet Israëlisch of Palestijns is en de immorele handelingen die daaruit voortvloeien met betrekking tot de eerder genoemde wapen- en oliehandel.

In plaats hiervan, word wereldwijd de opinie van de resterende wereldbevolking gemanipuleerd om deze te laten geloven dat er maar twee redenen zijn voor het ontstaan van het conflict, afhankelijk van welk standpunt je inneemt. Alsof hun opinie en gevoelens er toe doen en enige invloed hebben op wat er gebeurt in het Midden-Oosten.

Deze uitvoering van ‘langeafstandsmoralisatie’ is waar de media zich op richt wanneer in de betreffende regio even niets gebeurt, om maar te blijven aantonen ‘hoe belangrijk vrede in het Midden-Oosten is’ voor de hele wereld. Terwijl het enige dat geloofd kan worden het feit is dat zulke verhalen alleen belangrijk zijn voor de Westerse media om hun eigen invulling te kunnen verzorgen. Immers, zonder bomaanslagen of wraakacties over en weer blijft er weinig over om te verslaan door journalisten.

Waarom het Midden-Oosten conflict nooit zal worden opgelost
Iedereen wereldwijd is moreel begaan met het Israëlisch-Palestijns conflict. Hoe is het dan mogelijk dat het hele conflict juist is gebaseerd op gebrek aan moraliteit, van welke zijde dan ook? Kan alles wat er in de afgelopen 50 jaar is gebeurd de oorsprong hebben in het onheus bejegenen van het ene volk tegenover het andere volk? Welke andere regionale conflicten zijn zodanig gedefinieerd zoals in het Midden-Oosten? Welke andere conflicten zijn 50 jaar aan de gang en komen meerdere malen op het punt om opgelost te worden, om vervolgens om 1 of andere vage reden weer teruggeworpen te worden naar de hoedanigheid zoals aan het begin van het conflict?

Is het bestaan van het conflict toe te schrijven aan de acties van één kant of van beide kanten - 5 miljoen Joden en 4 miljoen Palestijnen – die elkaar simpelweg niet kunnen luchten of zien? Kan dat nou werkelijk het (simpele) antwoord zijn? Het is in ieder geval hoe de gangbare media en de academische wereld het conflict lijken te presenteren. Olie en wapens zijn in ieder geval nooit een onderdeel van de uitleg. Hoe kunnen zoveel mediaplatforms zo simpel voorbij gaan aan de aanwezigheid van de belangen die hiermee gemoeid gaan en zich enkel en alleen focussen op ‘weer eens een nieuw initiatief voor vredesonderhandelingen?’

Je kunt discussiëren over hoe de Israëliërs niet echt aardig omgaan met de Palestijnse bevolking – dat zij hen onderdrukken, hun bezittingen afnemen, hun huizen opblazen, enzovoort. Maar dat aspect alleen is niet voldoende om het aanblijven van het conflict uit te leggen. De Israëliërs hebben het gelijk weer aan hun zijde wanneer zij het gooien op de corruptie binnen de Palestijnse Autoriteit en dat de Palestijnse leiders niet voldoende hebben gedaan om terrorisme van Palestijnse kant tegen te gaan. Maar ook dat aspect is niet voldoende om de aanwezigheid van het 50-jaar oude conflict te verklaren.

Het kan zelfs waar zijn dat ondertussen de Arabieren Israëls bestaansrecht niet willen erkennen, maar Israël houdt daarmee niet op te bestaan. Ook deze weigering zie ik echter niet als één van de oorzaken voor het gesteggel in de gehele regio van het Midden-Oosten. Waarom houdt het conflict dan niet op? We zijn alweer bijna een eeuw onderweg. Niet alleen zal het conflict op deze manier voortduren, het zal alleen maar erger worden.

Wat is er zo speciaal aan het Midden-Oosten?
Een uniek aspect aan het Midden-Oosten is dat het geïnstitutionaliseerd is. Denk aan de jaarlijkse begrotingen van allerlei organisaties wiens doel het is om het Midden-Oosten te moraliseren. Hoeveel kost eigenlijk de financiering van activisten, lobbygroepen, nieuwspublicaties, liefdadigheid, denktanks die enkel en alleen bestaan om de schuld voor het conflict in Israëlische of Palestijnse schoenen te schuiven? Het Midden-Oosten is een ‘cottage industry’ in de VS en Europa. Het is niet hetzelfde met andere regionale conflicten. Waarom dan wel met dit conflict?

Het pro-Israël kamp heeft zo de eigen lobby’s, organisaties, denktanks, dag-, week- en maandbladen, supportgroups, Internetgebruikersgroepen, enz. die enkel en alleen maar één boodschap uitdragen: ‘De Palestijnen/moslims zijn slecht; wij zijn goed. Wij staan moreel gezien boven hen.’

De pro-Palestijnse kant heeft ook lobby’s, organisaties, denktanks, dag-, week- en maandbladen, supportgroups, Internetgebruikersgroepen, enz. die enkel en alleen maar één boodschap uitdragen: ‘De Israëliërs/joden zijn slecht; wij zijn goed. Wij staan moreel gezien boven hen.’

Beide kanten roepen eigenlijk hetzelfde over en weer: ‘jij bent moreel ontoereikend, jij gedraagt je niet in ons aller belang en jij bent de reden dat wij geen oplossing hebben voor onze problemen.’ Wat het ergste is, is dat beide kampen gelijk hebben en misschien nog wel belangrijker: alle argumenten van beide kanten zijn rechtvaardig. Beide partijen doen elkaar namelijk onmenselijke dingen aan en beide zijn dus dan ook moreel ontoereikend om tot een vergelijk te komen. Maar nogmaals, dat is nog steeds niet de oorzaak van het conflict. Het is slechts het resultaat.

De Arabieren zeggen: ‘De media in de VS staat onder controle van de Zionisten en onze kant van het verhaal krijgt nooit aandacht.’ Het pro-Israël kamp zegt weer: ‘De media is anti-Israël’. Beide beweringen bevatten namelijk een kern van waarheid en zo neutraliseren zij elkaar. Enerzijds roepen de Palestijnen dat Israël een eigen Palestijnse staat tegenwerkt en de Israëliërs roepen dat de Palestijnen Israël niet willen erkennen en daarom een gevaar vormen. Dit zijn twee volledig uitgebalanceerde argumenten die blijven voortbestaan en zodoende de claims van beide kampen in een perfecte symmetrie houden.

De media zijn de hoofdverantwoordelijken voor het promoten van dit moreel aspect. Als een politicus ergens in de VS of Europa roept: ‘Ik stoor me aan hoe de Israëli’s omgaan met de Palestijnen’, dan wordt dat hoe dan ook een media item, ook al heeft de statement niets te maken met wat er op dat moment gebeurt in het Midden-Oosten. Duizenden kilometers verderop, in de VS en in Europa, leidt het Midden-Oosten conflict een volledig eigen leven. De obsessie die de media heeft met betrekking tot alles en iedereen die iets te maken heeft met het Midden-Oosten is voldoende om te concluderen dat het de media is die de boel in leven houdt. Het conflict had zichzelf waarschijnlijk al lang geleden vanzelf (deels) opgelost als de huidige media-aandacht voor het conflict er niet was. Dit gegeven is belangrijk te onderschrijven omdat, voordat we kunnen kijken naar mogelijke oplossingen voor het conflict, we eerst dienen vast te stellen waarom het maar niet wilt ophouden te bestaan.

Waarom zouden we eigenlijk het streven naar een onafhankelijke Palestijnse staat moeten steunen als onderdeel van vrede in het Midden-Oosten, als het gebrek aan zo’n Palestijnse staat niet eens de oorzaak is voor het conflict? Hoewel een onafhankelijke Palestijnse staat gewild is door de Palestijnen en de Arabische wereld en hoewel de Palestijnen wel degelijk een eigen, nationaal territorium verdienen, moeten we ons wel eerst afvragen: bestaat het conflict nu omdat de Palestijnen géén eigen staat hebben?

Misschien moet men even stilstaan bij de volgende vraag: wat gebeurt er als een onafhankelijke Palestijnse staat niet zou leiden tot een economisch en stabiel welzijn van de Palestijnen? De absolute aanwezigheid van een Palestijnse staat zou het conflict in de regio niet per direct oplossen. Misschien is dan ook de huidige afwezigheid van een Palestijnse staat ook niet de oorzaak voor het conflict en voor het gebrek aan stabiliteit en vrede in de regio.

Als de aanwezige buitenlandse machten oprecht in vrede waren geïnteresseerd en werkelijk geloofden in het gegeven dat een Palestijnse staat deze vrede en stabiliteit zou creëren, hadden zij Israël decennia geleden al gedwongen de stichting van een Palestijnse staat te accepteren. Dat hebben zij niet gedaan. Niet omdat, zoals vele Arabieren denken, Israël het Amerikaanse politiek proces controleert maar omdat de buitenlandse machten gewoonweg niet willen dat er vrede komt in het Midden-Oosten. Dat is bijvoorbeeld waarom werd getolereerd dat Arafat het grootste deel van de geschonken $4 miljard (in de periode 1993-2000) verdeelde over 17 verschillende beveiligingsmachten, in plaats van het geld aan te wenden voor sociaal-economische ontwikkelingen ten behoeve van de Palestijnen.

Vergeleken met andere regionale conflicten waarbij de ene partij op een foute manier de andere bejegende, is het continue conflict in het Midden-Oosten verre van logisch. Ondertussen had het probleem allang al opgelost moeten zijn. Maar dat is het niet.

Olie, wapens en de Amerikaanse dollar in het Midden-Oosten conflict
Er is een algemeen geloof dat door de media word verspreid: het geloof dat de enige intentie van Westerse naties bestaat uit het goedmaken van de relatie tussen Joden en Moslims. Hoe komt het dan dat, na decennia van bemoeienissen van deze Westerse naties, er nog geen oplossing is gevonden? Het is niet dat Joden en Moslims niet willen. Beide partijen zijn moegestreden en lijken te snakken naar vrede in de regio.

Simpel. Omdat vrede geen winstgevende onderneming is voor de buitenlandse ‘elite’ in de regio. Wat belangrijk is, is de consolidatie van de positie van de Amerikaanse dollar in alle wereldeconomieën, het recyclen van oliedollars om winst te maken in de olie-industrie en de verkoop van militaire producten aan de olierijke Arabische regimes.

De ongeschreven overeenkomst die de VS heeft is dat de olie van deze regimes in dollars gewaardeerd wordt en als tegenprestatie word bescherming geboden. Bescherming waartegen? Het lijkt op de Italiaanse maffia: betaal beschermgeld en je wordt niet aangevallen door degenen aan wie je dat beschermgeld betaalt.

Terwijl Fox, Time en CNN nooit dit punt bespreken, mag het duidelijk zijn dat de waardering van olie in dollars immens belangrijk is voor de positie van de dollar en daarom dan ook enkel en alleen olie in dollars mag worden gewaardeerd op de internationale markteconomie. Wanneer olie wordt verhandeld in Amerikaanse dollars zijn landen wereldwijd genoodzaakt een bepaalde hoeveelheid dollars in de reserves van hun nationale banken te houden, om zo hun olieaankopen te kunnen blijven financieren. OPEC is een kartel dat is ontstaan om enkel en alleen dit doel te dienen. Tegen het eind van 2000 raamde de ‘Bank for International Settlements’ de dollarreserves wereldwijd op 76% van de wereldreserves van $1,09 biljoen. Als olie in een andere valuta zou worden gewaardeerd, zouden de meeste landen een overschot aan dollars hebben en zouden zo de meeste biljetten die de VS de afgelopen decennia hebben gedrukt alleen waarde hebben in de VS zelf. Dit zou een vloed aan dollars naar de VS en daarmee dus ook een ongelofelijke inflatie veroorzaken. Daarnaast zou ook het Amerikaans deficit niet meer worden gefinancierd door buitenlandse investeerders en zouden zij niet langer meer investeren in Amerikaanse overheidsobligaties. Met andere woorden: de VS zou ophouden met het zijn van een economische supermacht.

In een briljant essay over dit onderwerp, genaamd ‘A Macroeconomic and Geostrategic Analysis of the Unspoken Truth’ van de econoom William Clark, geschreven in januari 2003 wordt het volgende gesteld:

’De grootste nachtmerrie van ‘The Federal Reserves’ is dat OPEC zal switchen van een dollar- naar een eurostandaard als waardering voor aardolie. Saddam Hussein’s Irak heeft in feite deze switch gemaakt. De werkelijke reden van de Bush-regering, of beter gezegd: het Amerikaanse corporatief-militair-industrieel netwerk, om een zogenaamde ‘trekpoppenregime’ in Irak aan te stellen is om de waardering van olie ook in Irak weer in dollars te krijgen.’

Anderen hebben ook oor gekregen naar het idee om de olie in euro’s te gaan waarderen en de dollar overboord te gooien (iets wat ook de bekoelde relatie tussen Europa en de VS zou kunnen uitleggen). Op 18 juni 2003 schreef publicist Roy Carson van het Venezolaanse economisch tijdschrift Veheadline.com, het volgende:

’De beslissing van de Venezolaanse president Hugo Chavez Frias, om de waardering van dollars in Venezuela te vervangen met de Euro, lijkt Washington erg op de tenen te hebben getrapt. Erger nog dan toen Saddam Hussein in november 2002 overging op de euro en de dollar liet voor wat ie is bij het aangaan van olietransacties, wat uiteindelijk leidde tot de invasie van Irak. De CIA en andere inlichtingendiensten, zoals de Britse MI5, schijnen aanleiding te hebben om te vrezen dat nu de volgende stap voor OPEC is om ook over te gaan op oliewaardering in euro’s. Het direct effect zou een immense devaluatie zijn van de gigantische hoeveelheden dollars in de internationale reserves en een voor de VS negatief domino-effect zal hebben als het gaat om de waardering van de staatsschulden. Met een gigantisch budget deficit in het achterhoofd werden de VS nog banger toen het bericht van inlichtingendiensten binnenkwam, dat ook Saoedi-Arabië op het punt staat om over te stappen op de euro en de door OPEC-ministers steeds breder gedragen mening dat de overstap van de dollar naar de euro onvermijdelijk lijkt. De vraag is alleen: wanneer stappen we over?’

Arabische bronnen suggereren dat de overstap van de dollar naar de euro in zowel het Midden-Oosten als het Verre Oosten (lees: India en China als karrentrekkers) het meest rationele antwoord is op de Amerikaanse capaciteit om nog meer illegale oorlogen (directer gezegd: staatsgesteunde terrorisme) wereldwijd te steunen. Een belangrijke stap in deze richting is het feit dat ook Iran op de drempel staat om over te gaan op de euro en als resultaat het meest recente mikpunt lijkt van de Amerikaanse politiek c.q. ondiplomatieke bemoeienissen in de ontwikkelingen van het land. De VS steunt achter de schermen de Iranese oppositie en stimuleert deze om dreigende taal uit te slaan richting de zittende regering, om deze te verleiden tot ondemocratische handelingen. De volgende stap lijkt de destabilisatie van de regio en quasi-liberale oorlog onder het pretext van ‘promotie van VS-stijl democratie’, maar in feite is de essentie de consolidatie en bescherming van de Amerikaanse dollar als munteenheid van de wereld.

Het doel van de eerder genoemde buitenlandse machten in het Midden-Oosten is om de olie richting de Westerse landen te laten vloeien (met name ‘oliejunk’ de VS) tegen een relatief lagen prijs om zodoende niet de belangen van de elite oliemaatschappijen te beschadigen en te verzekeren dat deze olie in dollars gewaardeerd blijft. Om dit te bewerkstelligen gebruiken de buitenlandse ‘democratische’ machten ondemocratische tactieken om corrupte regimes in het zadel te houden (Saoedi-Arabië, Koeweit, de Verenigde Arabische Emiraten, Oman en Bahrein) zodat deze de buitenlandse belangen in de regio blijven behartigen. In ruil hiervoor houden deze regimes de prijs van olie relatief laag, gewaardeerd in dollars en ondernemen zij nooit enige actie in het proces van aardolieverwerking op een dusdanig niveau dat zij concurreren met dezelfde buitenlandse machten.

De andere ongeschreven wet is dat een bepaalde hoeveelheid van de gemaakte winsten gespendeerd dienen te worden aan de aanschaf van wapens. In 2002 spendeerden de Arabische regimes in het Midden-Oosten meer dan $52 miljard aan hun militaire strijdkrachten, waarvan $18 miljard werd uitgegeven aan materiaal uit Westerse landen. Arabische landen reserveren zo’n 8 tot 11% van hun nationaal inkomen voor Defensie (23% van alle overheidsuitgaven).

In het afgelopen decennium heeft Saoedi-Arabië meer dan $100 miljard uitgegeven aan de aanschaf van wapens. Volgens de ‘Federation of American Scientists’ hebben de VS in het decennium na de Golfoorlog (1991-2001) meer dan $43 miljard aan wapens en militair materiaal verkocht aan Saoedi-Arabië en $16 miljard aan Koeweit, Qatar, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten. Saoedi-Arabië importeert jaarlijks alleen al voor $15 miljard aan wapens. In plaats van dit geld te spenderen aan verbetering van de economische infrastructuur in de Midden-Oostenregio, word deze rijkdom gespendeerd aan wapens. Het restant van de winsten uit oliecontracten (nadat alle overheidsuitgaven zijn voldaan) word ondergebracht in Westerse banken alszijnde privé-eigendom van de corrupte Arabische leiders. Hier profiteren zowel deze leiders als de Westerse banken van, gezien het rentesysteem in de VS en in Europa.

Dit proces noemt men ook wel ‘het recyclen van oliedollars’. Hoe dan ook, eindigen de gemaakte winsten wederom tot de beschikking van de buitenlandse machten die allemaal om deze macht en invloed verantwoordelijk zijn voor een continue gespannen situatie in het Midden-Oosten, en dan met name tussen moslims en joden. Een andere, welbekende activiteit is de handel in immense hoeveelheden wapens en technologieën met Arabische dictators zoals Saddam Hussein om, jaren later, wanneer de dictator niet precies doet wat de buitenlandse invloeden gedaan willen hebben en daarmee een bedreiging vormt voor de ‘stabiliteit’ in de regio, een voor de publieke opinie (maar niet voor de militaire industrie!) peperdure invasie uit te voeren. Wanneer de oorlogsrook optrekt, zal de beschuldigende vinger in de richting van de buitenlandse machten minimaal zijn en zal het argument dat zij zelf verantwoordelijk zijn geweest voor de positie van de afgezette dictator hier en daar wel worden gehoord, maar ook direct worden vergeten omdat de buitenlandse machten deze fout toegeven onder het mom van ‘we gaan uit van het goede in de mens’.

Omdat geen enkel Arabisch land een militaire industrie heeft, worden alle wapens in de regio geïmporteerd. Als de Westerse landen werkelijk geïnteresseerd waren geweest in het brengen van vrede in het Midden-Oosten, zouden zij een zogenaamd moratorium op de handel in wapens naar het Midden-Oosten al decennia geleden hebben uitgesproken. In plaats daarvan, verhandelen zij op dit moment nog steeds tientallen miljarden aan wapens en militaire hardware naar de instabiele regimes in het Midden-Oosten. Dus de entiteiten die speciale gezanten sturen naar de regio om ‘beide partijen te helpen in het bereiken van vrede’ zijn tegelijkertijd de grootste leveranciers van de wapens die benodigd zijn om het conflict in stand te houden. Op een of andere manier, wordt bij het opgooien van deze conclusie de boel heel snel gebagatelliseerd en afgedaan als een reeds welbekend iets maar verder staat er niemand bij stil.

Dit is dus hoe het Israëlisch-Palestijns conflict haar nut heeft voor de Westerse wereld. Het conflict in leven houden betekent een nooit eindigende kruistocht van moraliteiten tussen zowel de Arabische moslims als de Israëlische Joden, die beiden de vinger naar elkaar wijzen en elkaar beschuldigen van het uitblijven van een oplossing voor het geheel. De gehele propaganda omtrent religieuze achtergronden wordt vandaag de dag nog steeds als kernprobleem opgeworpen, maar gezien de belangen van allerlei buitenlandse machten in de regio, invloeden die afkomstig zijn uit voornamelijk seculiere samenlevingen, is het niet moeilijk om dit als drogreden af te serveren.

Is het toeval dat er een grote hoeveelheid oliereserve in het Midden-Oosten aanwezig is, terwijl de regio huisvesting biedt voor een 75-jaar durend conflict om amper vruchtbaar land? Je vraagt je af: als er geen olie aanwezig zou zijn in de regio, zou er dan ook nu nog steeds, na al die jaren, een Israëlisch-Palestijns conflict bestaan?

Zolang de joden en de moslims elkaar beschuldigen van het ontstaan van het conflict, zullen de buitenlandse machten in de regio ongezien blijven wegkomen, zoals ook hun winsten.

M.R. Jabri