Er werd mij pasgeleden gevraagd waarom ik niet meer verschijn bij de bekende televisieprogramma’s zoals bijvoorbeeld Nova, P&W, of op de christelijke schoot bij ome Andries om door die nep-Sabijn suggestieve vragen op mij afgevuurd te krijgen. Ik kan er maar heel kort op antwoorden: ik heb geen zin meer in die onzin. Er was een periode dat ik het leuk vond om te doen: gebeld worden door een redacteur, honderd vragen beantwoorden over hoe ik denk over een bepaald onderwerp, de redacteur laten slijmen bij me, mij wijsmakend dat ik geniaal ben en dat ik toch echt moet langskomen om te vertellen wat ik te vertellen heb. Omdat het volk dit wilt horen. Of gewoon moet horen. Hoe dan ook, ik liet me maar al te graag verleiden tot een bezoekje aan Hilversum, zo ijdel was ik wel. Beetje aanschuiven bij een stel eenheidsworsten aan een glazen tafel, met allemaal dezelfde mening. Of eigenlijk, allemaal mensen die vertellen wat de meerderheid het liefst wil horen, maar zelf vooral niet het achterste van hun tong laten zien. Niet-moslims die aan Taqqiya doen, ofzo.

Na vijf minuten vond ik het vaak al saai en gooide ik maar de kont in de krib. Ik heb het ooit bij Nova gepresteerd Jessica Durlacher op tv een nog zuurder gezicht te laten trekken dan dat ze moet doen als ze haar slaapkamer binnenwandelt en een naakte Leon de Winter moet aanschouwen. Ze kon naar haar eigen idee niet voldoende reclameren dat ze het beste vriendinnetje van Ayaan Hirshi Magan was. Dus wat doe je dan als moslim die er tegenover zit? Je maakt Ayaan uit voor rotte vis. Het resultaat? Ik mocht dat niet vinden van Jessica. Ayaan was een boezemvriendin en daar had ik van af te blijven. Nee, ook niet onder het mom van satire. Jessica Durlacher’s gezicht moet sowieso pijn doen als ze lacht. Anatomisch is er niets anders mogelijk dan pijn.

Of nee, Frank de Grave dan. Die kon tijdens dezelfde uitzending maar niet duidelijk genoeg verwoorden dat Ayaan toch echt recht heeft op haar vrijheid van meningsuiting, ongeacht of je het er mee eens bent of niet en ongeacht of je jezelf beledigd voelt door mensen zoals Ayaan wanneer zij haar mening aan je opdringt. Dus wat doe je dan als moslim die er tegenover zit? Je vergelijkt Ayaan met Sinterklaas. Het resultaat? Een boze Frank de Grave die vindt dat je dat niet mag zeggen. Waarom niet? Een paar jaar na dato is me dat nog steeds niet duidelijk. Ik kwam de beste Frank nog niet zo heel lang geleden weer tegen. Het was een paar weken nadat hij zijn functie had neergelegd bij die smartlappen-en-worstenbroodjesbank, de DSB van Dirk Scheringa. We hadden het even over die avond bij Nova. Hij beschreef de discussie alsof ie de avond ervoor nog had plaatsgevonden. Herinnerde zich ieder detail. Ik was een paar opmerkingen die ik had gemaakt allang alweer vergeten, maar hij wist het nog precies. Weet je wat ik nou zo leuk vond? Frank raakte maar niet uitgepraat over hoezeer hij mij respecteerde dat ik die avond weerstand bood tegenover drie mensen (ik kan me de vierde persoon aan tafel niet herinneren) en hoezeer ik bij mijn standpunten bleef. Ik vond dat wel leuk om te horen. Maar hoe zat het nou met zijn opmerking, over dat ik Ayaan niet met Sinterklaas mocht vergelijken? Ik moest dat niet zo serieus nemen, vond Frank. Ayaan was inderdaad een oplichter en hij vond dat hij zich beet had laten nemen door een demagoge die middels leugens ende bedrog haar status opbouwde. Ik was muisstil. Hoorde ik dit nou goed?

Frank herinnerde zich dat ik ook nog columns schrijf, had plotseling niet veel tijd meer over en stak zijn hand uit. Ik moest vooral doorgaan zoals ik bezig was en maar gauw weer wat schrijven op mirsab.nl, want hij was teleurgesteld over hoe stil het was in de afgelopen maanden. Goh, Frank de Grave die op mirsab.nl surft. Het moet niet gekker worden. Tja, in tegenstelling tot Frank, heb ik wel dagelijkse bezigheden. Ik ben het ook niet verplicht, dat wekelijks schrijvend opdraven. En dat zei ik ook maar tegen hem. Een zure glimlach kon er nog net van af. Hij droop af, de ooit in de Tweede Kamer furore makende Frank de Grave en self-proclaimed leermeester van Ayaan Hirshi (toen nog) Ali (maar om juridische redenen nu Magan). Die avond bij Nova rookte hij nog van die smerige Davidoff sigaretten. Nu zag ik hem weglopen en een pakje Brandaris Zware Shag tevoorschijn toveren. De afkoopsom van Dirk Scheringa was kennelijk alweer op. Of was ie al in zijn wettelijke proeftijd van twee maanden weggestuurd? Mounir El Hamdaoui heeft er in ieder geval een supporter minder door.

Ik herinner me de periode dat ik nog slaafs kwam opdraven bij de genoemde actualiteitenprogramma’s als een angstige en gespannen periode. We hadden de oorlog tegen terreur, welke verregaande gevolgen had voor voornamelijk moslims. Alles wat een moslim riep werd op een weegschaal gelegd. Ik bewoog me destijds zelf ook steeds op de grens van het ‘moreel toelaatbare’, al was er van moreel besef vaak geen sprake bij de mensen tot wie ik sprak. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit ook maar wettelijk over de schreef dreigde te gaan met uitspraken die ik deed, geschreven of gesproken. Verre van, zelfs. Maar als je de periode 2001-2008 vergelijkt met het klimaat dat er nu in 2009 is, moet je toch constateren dat het er allemaal ontspannender aan toe gaat. Het rouwdouwen heeft plaatsgemaakt voor een ongedefinieerde soort valse nuance. Geert Wilders doet er nog wel aan, dat rouwdouwen, maar zelfs de MI-12 rupswielentank Rita Verdonk lijkt toenadering te zoeken tot het electoraat dat zij ooit wilde onderwerpen aan haar handenschuddenfetisj. De gemiddelde Hollander kennende, heeft Rita politieke zelfmoord gepleegd.

Ondanks dat hoogleraar Tariq Ramadan niet in Iran mag schnabbelen (maar de wapenindustrie ondertussen vrolijk doorgaat met zaken doen met die dikke falafeldraaiende sji’ieten) vind ik toch dat het klimaat in Nederland verbetert. Natuurlijk, een groot deel van (pseudo-)intellectueel Nederland is nog steeds in de ban van foute types zoals Afshin Ellian en Leon de Winter en volgt hun bullshit redeneringen dan ook slaafs. Resulterend in een schaamteloos ontslag van de aimabele Tariq Ramadan. Als ik Tariq was zou ik zowel met die Iraniërs als met Nederland niks meer te maken willen hebben. Ik zou me er gewoon te goed voor voelen. Iran niet, omdat het maar niet afkomt van die bebaarde dwerg uit een andere dimensie. En Nederland niet, gewoon omdat het Nederland is. Omdat iedere autochtone Nederlander kennelijk een islamhater is, totdat het tegendeel is bewezen. De PVV groeit volgens de peilingen en als je die moet geloven dan is de meerderheid in Nederland een ordinaire racistische sympathisant van Israël. Maar de eerste PVV-stemmer moet ik eerlijk gezegd nog tegenkomen. Geen enkele autochtoon die er bij mij, tot nog toe, eerlijk voor is uitgekomen. Je vraagt je af waar ze zitten, die pissebedden. ‘Ze’ zeggen weleens dat je ze voornamelijk in Drente en Overijssel, maar zelfs daar kom ik regelmatig en heb ik er nog geen eentje gezien. Een tyrannosaurus rex tot leven wekken lijkt meer kans te hebben. Hoe zouden die PVV-stemmers er uit zien? Allemaal peroxide-koppen? Of zijn het toch van die jodenhatende kaalkoppen? Het zou hilarisch zijn.

Nee, laat die autochtonen nog maar even lekker doorgaan met vooral duidelijk maken dat ze toch echt niet achter Geert staan. Ik vind dat wel gepast. Spreek het vooral uit. Weet jezelf vooral geen houding aan te nemen bij het onderwerp. Voel je maar lekker ongemakkelijk. Want hoe ontspannen het klimaat ook mag zijn vergeleken met een paar jaar geleden, sommige moslims zie ik nog steeds uit de bocht gaan om vooral aan te tonen dat ze toch echt wel ok zijn en vooral niet teveel moslim zijn.

Ik ben dus net weer even in Nederland en staar nu al naar de eerste datum dat ik weer elders mag vertoeven. Ik dacht Nederland te zullen missen. Ik zat een tijdje in Ierland en toen had ik ook wel erg heimwee naar Amsterdam. Toen ging ik terug. Nadien ben ik vaker en langer weggeweest en gingen mijn ogen open voor de manier waarop mensen elders in de wereld met elkaar omgaan. En hoe meer ik buiten Nederland ben, hoe minder zin ik heb om weer naar huis te gaan. Helaas, voorlopig moet ik nog wel even. Maar zoals het er in Nederland aan toe gaat, is het toch echt steeds minder ‘thuis’. In de beroemde Pim’s woorden: ik herken mijn Nederland niet meer, ondanks de hoofddoeken, moskeeën en talloze shoarmazaakjes. ‘Dan rot je toch lekker een end op?’, zullen sommigen wel denken (en hardop voor de spiegel oefenen, in de hoop mij in het echt tegen te komen). Ik bepaal dat nog altijd lekker zelf.

Misschien is het toch wel een idee om een islamitische superstaat in Nederland na te streven. De strengheid die de sharia wordt toebedeeld door mensen die er geen ruk van af weten zal dan alleen voor hen gelden die er die strengheid aan toebedelen. De rest mag doen en laten wat ie wil. Ja, de komende maanden zal ik mijn gewonnen contacten in het buitenland maar aansporen nog meer geld te stoppen in rekruteringsinspanningen om vooral de Nederlandse politiek te infiltreren en er op zijn Darth Sidious’ een geniale overname te bewerkstelligen. De taqqiya is niet verplicht en deels zelfs verzonnen maar ach, wat weten die suffe Hollanders er nou van, toch?

M.R. Jabri