Beroepsluis-in-de-moslimpels Ehsan Jami is na zijn mislukte pogingen enig politieke statuur te winnen door zijn spaargeld heen en besluit nu maar weer eens de publiciteit op te zoeken met een film over de profeet Mohammed. Eerdere aankondigingen om met een film te komen draaiden om uiteenlopende redenen op niets uit. Eerder dit jaar riep Jami al met een film te komen die op advies van de minister van Justitie, Ernst Hirsch-Ballin, werd afgeblazen. Wat niet wordt verteld is dat de kwaliteit van de film dermate slecht was dat geen enkele zichzelf respecterende regisseur wilde beginnen aan het zeer slechte script, om nog maar te zwijgen over alle veiligheidsrisico’s die het met zich meebracht. Nu, einde 2008, komt Jami alsnog met een film, waarin hij pretendeert een interview te houden met de profeet, waarin laatstgenoemde tot bepaalde inzichten zou komen en inziet dat hij op bepaalde punten in zijn religieuze erfenis de plank compleet zou hebben misgeslagen. Ondergetekende had via allerlei achterdeurtjes de twijfelachtige eer deze film te mogen zien, nadat deze in besloten kring werd voorvertoond aan allerlei nationale veiligheidsadviseurs. Als deze film een rel veroorzaakt, dan zal die rel vooral belichaamd worden door mensen die de film dus niet hebben gezien. Want het geheel is verre van indrukwekkend. Randfiguren zoals Jami en Wilders ontpoppen zich hiermee steeds meer tot patenthouders van de produktie van slechte flicks.

Het probleem is vooral dat iemand die overleden is, zich niet beledigd kan voelen. Dat is ongeveer waar het geluid van critici op neerkomt, die moslims die zich beledigd zouden kunnen voelen met dit argument voorzien. In het recente verleden is de persoon van de profeet Mohammed meerdere malen doelwit geweest van allerlei soorten laster en dat werd dan vaak gedaan onder het mom van vrijheid van meningsuiting. In feite is het niets anders dan belediging van een persoon die zich niet meer kan verdedigen, simpelweg omdat hij zich niet meer onder de mensen bevindt. Vervolgens gingen wereldwijd allerlei protestacties van start, tegen het te pas en te onpas beledigen van de profeet Mohammed. Met alle gevolgen van dien.

Ik zal me niet richten op de gewelddadige protesten die hieruit voortvloeiden. Daar is alles al over gezegd en geschreven en ik kan daar niets meer aan toevoegen. Wat in mijn optiek onderbelicht is gebleven, is de reden hiervoor. In sommige, zichzelf als moslimnatie bestempelende landen, werden dit soort protestacties tegen belediging van de profeet aangewend om de interne politieke situatie enigszins te camoufleren. Geen hond die het in zijn kop haalt om de straten op te gaan om tegen allerlei vormen van onrechtvaardigheid van moslimregimes, gericht tegen de eigen moslimbevolkingen, te protesteren. Maar als je de moslims collectief op de been wil krijgen en wil doen laten voorkomen dat de ‘ummah’ een eensgezind geheel vormt, hoef je enkel maar een Clearasilgebruikend en aandachtzoekend pubertje als Ehsan Jami de kans te geven om zijn mediageilheid te laten gelden. Beledig de profeet en je hebt de moslims precies daar, waar je ze wilt hebben. Soennieten en sji’ieten die overal de strijdbijl begraven en zich solidair verklaren met elkaar en het beeld van woestelingen zonder enig besef van moraal, zoals dat leeft bij westerlingen die nog nooit een moslim hebben gezien, door en door bevestigen. Men zet een valletje op en wij, de moslims, trappen er met open ogen in.

Vervolgens schrijven en beelden de reguliere media het hele zaakje uit en ontstaan er her en der discussies, in praatprogramma’s en op universiteiten, en kruipen de vele rechtse elementen en islamofobe figuranten onder hun vochtige stenen vandaan om hun duit in het zakje te doen. Voor je het weet gaan de verkoopcijfers van kranten weer omhoog en schieten de kijkcijfers van programma’s zoals Pauw & Witteman en Nova de lucht in omdat er weer eens vage islamkenners, waar de wereld voorheen nog nooit van heeft gehoord, zitten uit te leggen dat moslims niet zulke lange tenen moeten hebben met daartegenover een uiterst secuur uitgezocht clubje hopeloze mensen, met geen enkel verstand van zaken, die de contratheoloog zitten te spelen om de schijn van een weerwoord op te hangen. In de slipstream van dit keer op keer terugkerend scenario heeft men het ondertussen niet eens meer over de eerste aanzet tot de vermeende belediging, maar praat men slechts nog over wie er recht heeft op het stukje Jeruzalem waar de Palestijnen en Israëliërs al 70 jaar om vechten. De onterechte invasie in Irak en Afghanistan, het schijnproces van Saddam Hussein, de toepassing van selectieve democratie in het Westen, Geert Wilders en zijn voorliefde voor de SS, Verdonk en haar NSB-beweging, George Bush en zijn oliebelangen, de CIA en hun opiumbelangen in Afghanistan en de fileproblemen in de Randstad: moslims roepen in koor dat het aanvoelt alsof het allemaal hun schuld is. En anti-islamisten roepen in koor dat het allemaal de schuld van de profeet Mohammed en de moslims is. Moslims en de islam, en alles wat daarmee te maken heeft, is in Nederland een ware cottage industry geworden. Brood en spelen voor het volk.

Ik word er niet zo gauw zo krielerig meer van. En ik proef bij vele moslims hetzelfde effect: laat maar lullen, ik ga er niet meer op in. Zie hier, de dood van de kritische moslim. Zie ook hier, de dood van het gezonde verstand. Zie nogmaals hier, de geboorte van wederom een ‘moslim-coon parade’, met napraters en multiculti-groupies die her en der oprijzen en het, in plaats van dat de moslims het zelf doen en pareren met scherpe argumenten, vanuit een (s)linkse toren hoog en droog roepen dat we die arme moslims niet zo moeten pesten, moeten stoppen met het teweegbrengen van een wig in de samenleving. Maar er wordt geen wig teweeggebracht: die wig is er altijd al geweest. En daar zijn zowel moslims als niet-moslims verantwoordelijk voor.

De profeet Mohammed leeft inderdaad al 14 eeuwen niet meer. Een overleden persoon kun je inderdaad niet beledigen. Maar de geest van de profeet leeft al 14 eeuwen voort en zit verankerd in de 2 miljard harten wereldwijd, die dagelijks het bloed door de islamvaten laten stromen. Het is voor de gemiddelde moslim de grootste uitdaging in het leven, om zoveel mogelijk het niveau van de rechtvaardigheid en eerlijkheid die de profeet Mohammed propageerde, na te streven. Het is de grootste uitdaging in het leven van een moslim, om zoveel mogelijk het niveau van kuisheid van de profeet Mohammed na te streven. Het is tevens de grootste uitdaging voor een moslim, om in dit proces niet de profeet te gaan aanbidden maar nog altijd God als de hoogste Macht te beschouwen en Mohammed slechts als Zijn (laatste) boodschapper. Het is tevens de uitdaging voor iedere moslim, om zijn niet-moslimburen hiervan tactvol en vredelievend van op de hoogte te brengen. En ja, ‘dat gaat weleens mis’, zei ik met een understatement. Tenslotte is het een van de grootste uitdagingen voor een moslim, om niet weg te zinken in een modderpoel van zelfoverschatting en grootheidswaanzin, om te denken dat het allemaal wel even zo makkelijk is om het niveau van levensbeschouwing van de profeet Mohammed in de praktijk om te zetten. Je mag al blij zijn met je eigen invulling van Gods Geboden.

Het is tegenwoordig de grootste uitdaging voor de niet-moslim, om in te zien dat ook moslims het recht hebben op een eigen levensbeschouwing en religieuze uitvoering van overtuigingen. Zoals ieder ander dat op de wereld heeft. De basis hiervan, in het geval van moslims, is het erfgoed dat de profeet Mohammed voor ons moslims heeft achtergelaten. Besef dan ook, dat wanneer aandachtzoekende pubers met politieke edoch talentloze aspiraties films maken waarin zij pretenderen de profeet te moeten beledigen – onder het mom van het uitlokken van een intellectuele discussie – in feite de levensovertuiging van 2 miljard mensen wordt beledigd, en niet zozeer de profeet zelf. Want die staat boven iedere verdachtmaking en beschuldiging verheven, zoals een ieder ander die ondertussen niet meer leeft.

De discussie zou dan ook niet moeten gaan om het beledigen van de profeet, maar om het beledigen van de levensovertuiging van 2 miljard mensen, waarvan de profeet slechts een symbool is. Moslims dienen inderdaad hun teennagels kort te houden en zich niet op ieder wissewasje aangevallen te moeten voelen. Maar wat minstens zo belangrijk is: moslims hebben alle recht om zich uit te spreken tegen openbare toiletfiguren zoals Ehsan Jami, maar ook iedere andere talentloze satirist met anti-islamsentimenten, die menen alles zomaar te pas en te onpas te mogen verschoppen en daarmee een wezenlijke bijdrage leveren aan het in stand houden van die ene wig. Moslims hebben al het recht om boos te worden op mensen die schoppen tegen hetgeen voor moslims heilig en dierbaar is. Want hoe heilig en dierbaar is het in werkelijkheid, als je er niet eens boos om kunt worden? Echter, boosheid dient niet te leiden tot kwaadaardigheid. En een van die vele uitdagingen voor moslims is dus die boosheid om te zetten in een positieve reactie, met als een absolute must dat moslims zeker wel een reactie dienen te geven, in plaats van te vervallen in het aloude slagroomsoesjesgedrag door collectief te roepen ‘dat het ons niets doet’. Hoeveel moslim ben je eigenlijk, als mensen je op je moslimziel trappen en je jezelf gewillig neerlegt bij je rol van antimoslimdeurmat? Niet veel, in mijn optiek. Ik kan er in ieder geval geen vrede mee hebben. Ik ben dus benieuwd naar de reacties op de film van Jami.

En de profeet Mohammed? Vrede zij niet met hem, maar vrede ís nog altijd met hem. Daar veranderen 6 miljard films nog niets aan.
M.R. Jabri