Nederland is goed op weg: voor het eerst in de geschiedenis is een Marokkaan (tegenwoordig twee betekenissen: 1) inwoner van Marokko, 2) etnische minderheid in Nederland) voorgedragen om burgemeester te worden. Nog even los van wie het is: een geweldige stap in de emancipatie van een etnische minderheid in een land waar deze minderheid stelselmatig verbaal wordt verkracht. Het is een bevestiging dat met hard werken, een beetje geluk en de nodige diplomatie (de een legt het uit als geslijm en kontelikkerij, de ander als gewoon slim ‘people management’) iemand ver kan komen. Het is dan ook een hele vette lange neus naar iedere fulltime, notoire beroepsMarokkanenhater die er in Nederland rondloopt: lekker voor je moer![/mocro]

Nu, laten we als Marokkaanse gemeenschap bidden tot God dat Ahmed Aboutaleb ons niet voor paal gaat laten staan en zijn werk goed zal doen. Uiteindelijk zal ook hij moeten worden beoordeeld op zijn resultaten en als die goed zijn, dan vergeet iedereen vanzelf wel dat het een Marokkaan is, alhoewel ik het in iedere discussie die ik aanga maar zal aandragen dat ‘wij’ – de Marrekaane in ‘Olland – wel even mooi die ene burgemeester van Rotterdam hebben opgeleverd die de stad heeft schoongemaakt. Iets wat zijn voorganger Ivo Opstelten niet is gelukt. Maar ‘Achie’ moet het eerst nog wel even doen.

Wat op dit moment nog interessanter is dan wat dan ook, is het proces van reacties dat op gang is gekomen nadat bekend werd dat de Rotterdamse raad Aboutaleb wil voordragen om deze loodzware stadssleutel om zijn nek te dragen. Het is natuurlijk niet niks, burgemeester van Rotterdam. Het is eigenlijk van dezelfde orde als dat Barack Obama nog veel zwarter zou zijn dan dat hij werkelijk is en ergens in de jaren ’50 al voor het Amerikaanse presidentschap zou gaan, waarbij we Washington D.C. even vervangen voor het Dallas van die tijd. Ja, zo erg is het gesteld met Rotterdam. Althans, de politieke kant van de stad. Want de stad Rotterdam zelf is een multicultureel centrum waar honderden nationaliteiten in relatieve harmonie bij elkaar wonen, werken en hun ‘dagelijks ding’ doen. Totdat mensen zoals Marco Pastors of Ronald Sörensen het op hun heupen krijgen en met hun verbale lynchpartijen weer eens door de stad trekken. Pastors, die gezien zijn laatste hoop op het opdoen van wat Haagse politieke ervaringen (of beter gezegd: het pakken van nog wat Haagse euro’s), laat zichzelf knarsetandend onuitgesproken over Ahmed’s voordracht. Hij kan het kennelijk niet eens opbrengen om op z’n minst een felicitatie uit te spreken. Nu is hij dat niet verplicht, maar wie een beetje politiek kan redeneren snapt natuurlijk wel dat je dit gewoon doet. Gewoon, omdat het politieke cultuur is en ook getuigt van fatsoen.

Daarnaast verscheen ook Ronald Sörensen voor de NOS-camera en kon hij het weer eens niet laten te verwijzen naar Ahmed’s afkomst. Omdat Aboutaleb representant zou zijn, van een groep mensen die, volgens Sörensen, allemaal voor problemen zorgen. Allemaal? Als je de strekking van Sörensen volgt, allemaal! Je zou bijna denken dat Ahmed Aboutaleb de enige ‘succesvolle’ Marokkaan in Nederland is. Maar wij ‘Marrekaane’, wij weten wel beter en hebben ondertussen eelt op de afkomst gekregen en zien in Sörensen niets anders dan de zoveelste zuurpruim die zijn eigen falen probeert te sussen. Hij had natuurlijk zelf graag burgemeester geworden. Maar verder dan een ‘shit kicking’ stadspartijtje is ie natuurlijk nooit gekomen, de prutser. Jarenlang voert hij al campagne tegen de Marokkaanse aanwezigheid in Rotterdam, puberale problemen en alle gevolgen van dien gebruikend als excuus om een hele bevolkingsgroep af te schrijven als voer voor een concentratiekamp. En nu, nu krijgt hij hoogstwaarschijnlijk te maken met een Marokkaanse burgemeester. Typisch geval van de deksel op de in Sörensens geval toch al platte neus. Man, wat zal die de komende maanden ’s nachts zwetend en schreeuwend wakker worden: een Marokkaan die het laatste woord heeft in zíjn stad.

Ik heb in het verleden, toen hij nog wethouder was in mijn eigen stad (Amsterdam), meermalen woordenwisselingen gehad met Aboutaleb. Ik kan mij eerlijk gezegd niet herinneren dat wij het ooit eens waren over iets. Dat resulteerde weleens in een strijd, die zelfs tot op het podium van de media kon worden gevoerd. En de media smulde ervan, vergetend dat Marokkanen ook mensen zijn die onderling kunnen verschillen van mening over allerlei zaken (dat krijg je als een hele bevolkingsgroep aanziet voor één individu). Achter de schermen schudden we elkaar nog steeds de hand (als we elkaar al tegenkomen) en sinds hij Staatssecretaris van Sociale Zaken is (bij zijn benoeming zag ik de bui wel eventjes hangen, aangezien ik al een aantal jaren voor Sociale Zaken werk) is mijn mening over Ahmed wel een beetje bijgesteld. Ik vind het nog steeds een blaaskaak en een opportunist (al is er met dat laatste niet al teveel mis) en een ongelofelijke slijmbal. Maar het is wel een hele kundige blaaskaak en bestuurlijk gezien een hele sterke slijmbal. Hij heeft zich bewezen op bestuurlijk niveau en heeft in zijn korte tijd bij Sociale Zaken intern toch wel heel veel goeie dingen gedaan. Ik zal deze dingen niet verder benoemen, want ik moet mijn anti-Aboutalebstatus natuurlijk wel omhoog houden maar eer wie ere toekomt. En wat voor mij nog veel belangrijker is: het is een Marokkaan die nu burgemeester van Rotterdam wordt. Wat nou, geen emancipatie!

Mijn achterdocht ziet echter ook hele lichte aanknopingspunten van een vooropgezet val om hem te laten struikelen. Rotterdam is zo’n beetje de moeilijkste stad van Nederland om te besturen. Je hebt de havens met al haar maffiapolitiek, je hebt de hooligans van Feijenoord, Sparta en Excelsior die om het weekend voor meer spanning zorgen dan Al Qaeda in Irak, je hebt Marco Pastors en Ronald Sörensen (sterf eens ajb?), je hebt die eeuwenoude arrogantie van álle Rotterdammers, die denken dat Nederland ophoudt bij de stadsgrenzen en in hun hart eigenlijk pleiten voor een zelfstandige staat alsof het de ETA en Baskenland betreft. En je hebt natuurlijk ook de talloze bevolkingsgroepen, die Rotterdam eigenlijk maken tot wat het is: een uiteindelijk toch wel gezellige, bruisende stad die echt leeft en door de samensmelting van al die culturen een verrijking is om te bezoeken voor iedere in Nederland wonende persoon. Ja, met al deze aspecten zou een Marokkaanse burgemeester in deze stad makkelijk op zijn muil kunnen gaan. Er hoeft enkel maar aanleiding te zijn. En de reden? Omdat het een Marokkaan is.

Een Marokkaan die overigens in politiek zware tijden zijn nut heeft bewezen maar nu hij zich ook op verschillende bestuurlijke posities inhoudelijk heeft geroerd een iets te grote mond krijgt. En de Marokkaanse gemeenschap als nationale voetveeg is handig om te hebben, dus laten ‘we’ vooral geen ‘Marrekaane’ op posities behouden die langdurig enig vorm van voorbeeld kunnen zijn voor anderen. Ik hou ergens dus mijn hart een beetje vast voor wat er gaat komen maar, Aboutaleb kennende, zal hij zich ook wel door al deze aspecten niet laten misleiden en hopelijk de vloer aanvegen met die leeghoofden van Leefbaar Rotterdam, zodat Rotterdam weer écht leefbaar wordt.
M.R. Jabri